Maak uw keuze uit onderstaande cases:

Graphic Web-Systems B.V. (Clientstory)

Leverancier-afnemer
Chef – projectleider
Toetredend notaris
Maatschap specialisten
Maatschap notarissen

Maatschap specialisten

Ik werd ’s avonds tijdens het eten gebeld door een advocaat van een Belgisch ziekenhuis op meerdere uren rijden afstand. Binnen een maatschap van tien specialisten was al drie jaar een steeds verder oplopend geschil. Inmiddels was er al sprake van een ruzie die zelfs de medische zorg bedreigde.

Kort daarvoor had een mediation onder leiding van twee mediators geen oplossing gebracht. Nu waren kortgedingen op komst. Er was een week voor een laatste mediationpoging. De advocaten zouden daarbij ook aanwezig zijn.

Ik voelde me uitgedaagd, maar vroeg me ondertussen af in wat voor wespennest ik me zou gaan steken. Ik realiseerde me hoe groot het afbreukrisico was. Iedereen ruimde enkele dagen in voor de mediation. Enkele dagen later stapte ik in de auto voor een lange rit.

Al na een uur van de eerste bijeenkomst dacht ik dat ik de drie dagen die ik in mijn agenda had geblokkeerd al weer gauw ergens anders voor kon gaan gebruiken. Wat ik ook probeerde, er kwam geen millimeter beweging. Iedereen bleef steken in het uitwisselen van standpunten. De schuld lag voortdurend bij de ander … Die dag eindigde ’s avonds laat met een dubbel gevoel bij ons allemaal. Ik voelde dat de animo van de meesten om de bemiddeling voort te zetten, klein was. Ik merkte ook dat ik op moest passen dat mijn betrokkenheid bij de medische zorg niet maakte dat ik harder ging lopen dan mijn cliënten! Ik tekende op de flip-over een schematische weergave van een gemiddelde mediation. Ik vertelde dat vrijwel alle bemiddelingen in het begin weinig vooruitgang lijken te laten zien. Deze afsluiting veroorzaakte in ieder geval dat de aanwezigen weer enig vertrouwen in een vervolg kregen.

’s Morgens vroeg een paar dagen later leek er niet veel te veranderen. Dat veranderde pas toen ik - weer, maar nu in aanzienlijk hardere bewoordingen – allen voorhield tot welk ‘bloedbad’ het zou komen als ze er niet zelf uitkwamen. Kortgedingen en andere procedures zouden elkaar opvolgen, als artsen zouden ze meer tijd daarmee bezig zijn dan hen lief zou zijn, sommigen zouden er slapeloze nachten van hebben, hun omzet zou er bepaald niet hoger van worden … Zelfs de patiëntenzorg kwam onder druk te staan, wat toch flagrant in strijd was met de eed die zij als artsen hadden gezworen. Ik wilde ook eindelijk eens weten wat er nou ècht aan de hand was.

Ze trokken zich terug met hun advocaten. Daarna kwam een begin van een echt gesprek op gang waarbij een enkeling met lef zelfs wat van zijn emoties liet zien. Maar … ik had te vroeg gejuicht: de voorzichtige, mogelijke oplossingen die op tafel kwamen, leidden tot woedende reacties bij de ander en het kaartenhuis stortte in. Langzaam begon het bij hen te dagen dat dit ‘huwelijk’ niet meer te redden was. Toen één van de advocaten daarop zei “see you in court” was het gevoel van allen dat dat toch niet de afloop kon zijn na die gezamenlijke inspanning van de afgelopen dagen.

Toen ze eenmaal uitgesproken hadden dat de maatschap niet meer te redden was, kwam er ineens een enorme ruimte voor overleg. Er was voelbaar sprake van opluchting. De rest van de dag gebruikten ze om te bespreken hoe dan maar netjes uit elkaar te gaan, zonder onnodige beschadiging van alle betrokkenen. De uitwerking daarvan zou de weken en maanden daarna vorm krijgen, onder leiding van hun advocaten en financieel adviseurs. Later heb ik van alle betrokkenen begrepen dat dit tot een resultaat heeft geleid dat voor iedereen bevredigend was.


Naar boven